Święto Szymona i Judy Tadeusza, apostołów

Święto Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza to święto liturgiczne w Kościele katolickim, które przypada co roku 28 października. Upamiętnia ono dwóch spośród dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa, których tradycja chrześcijańska połączyła we wspólnym dniu wspomnienia ze względu na ich prawdopodobną wspólną działalność misyjną i męczeńską śmierć.

Sylwetki Apostołów

1. Św. Juda Tadeusz

Osoba: Był bratem św. Jakuba Młodszego i krewnym (tzw. „bratem”) Jezusa. Przydomek Tadeusz oznacza dosłownie „Odważny” lub „O wielkim sercu”. Często bywa mylony z Judaszem Iskariotą, przez co w dawnych wiekach modlitwa do niego była rzadsza.
Patronat: Jest jednym z najpopularniejszych świętych na świecie, uznawanym za patrona spraw trudnych i beznadziejnych. Modlą się do niego osoby w sytuacjach skrajnego kryzysu życiowego, życiowych zakrętów czy ciężkich chorób. Jest również patronem personelu medycznego i szpitali.
Atrybuty w sztuce: Trzyma w ręku wizerunek twarzy Jezusa (tzw. Mandylion), pałkę lub męczeński topór.

2. Św. Szymon Gorliwy (Kananejczyk)

Osoba: Przydomek Zelota lub Kananejczyk nawiązuje do jego gorliwości w wierze oraz do przynależności (przed powołaniem przez Jezusa) do stronnictwa zelotów – ugrupowania dążącego do niepodległości Izraela.
Patronat: Uznawany jest za patrona m.in. spawaczy, garncarzy, grabarzy oraz mozaikarzy.
Atrybuty w sztuce: Najczęściej przedstawiany jest z piłą (zgodnie z tradycją średniowieczną zginął przecięty piłą na pół) lub z księgą.

Dlaczego są wspomniani razem?

Według tradycji oraz pism apokryficznych św. Szymon i św. Juda Tadeusz po Zesłaniu Ducha Świętego wyruszyli razem głosić Ewangelię m.in. w Egipcie, Mezopotamii oraz Persji. Tam również mieli ponieść wspólną śmierć męczeńską za wiarę. Relikwie obu apostołów spoczywają w Bazylice św. Piotra w Rzymie.

Znaczenie liturgiczne i praktyka

Stopień święta: W kalendarzu liturgicznym dzień ten ma rangę święta (wyżej niż zwykłe wspomnienie). W kościołach używa się czerwonych szat liturgicznych, co symbolizuje męczeństwo za wiarę.
Czy jest to święto nakazane? Nie – wierni nie mają formalnego obowiązku uczestniczenia tego dnia we mszy świętej, choć jest to zachęcane.
Kult w Polsce: W wielu polskich parafiach co tydzień odbywają się specjalne nabożeństwa z odczytywaniem intencji i podziękowań za wstawiennictwem św. Judy Tadeusza.

Oto jedna z najpopularniejszych i najbardziej znanych modlitw do świętego Judy Tadeusza, odmawiana w sprawach trudnych i beznadziejnych:

Modlitwa do Świętego Judy Tadeusza w sprawach trudnych
Święty Judo Tadeuszu, chwalebny Apostole, orędowniku w sprawach trudnych i beznadziejnych, przychodzę do Ciebie z ufnością w sercu. Ty, który jesteś bliskim krewnym i wiernym uczniem naszego Pana Jezusa Chrystusa, oraz obdarzony wielką mocą czynienia cudów, pomóż mi w tej trudnej godzinie mojego życia.
Widzisz, jak wielkie są moje trudności i z jak wielkim cierpieniem się zmagam. Błagam Cię, wstaw się za mną u tronu Bożego. Wyproś mi łaskę, której tak bardzo potrzebuję… (tutaj wymień swoją prośbę).
Obiecuję Ci, święty Judo Tadeuszu, że nigdy nie zapomnę o tej wielkiej łasce i zawsze będę Cię czcił jako mojego szczególnego i potężnego patrona. Spraw, abym kiedyś mógł wraz z Tobą i wszystkimi wybranymi wysławiać Boga na wieki.
Amen.
Ojcze Nasz… Zdrowaś Mario… Chwała Ojcu…

[Informacja]
Tradycyjnie modlitwę tę odmawia się przez 9 kolejnych dni (tzw. nowenna), łącząc ją z udziałem we Mszy świętej i przyjęciem Komunii świętej, zwłaszcza w intencjach, które wydają się ludzkim okiem niemożliwe do rozwiązania.

Kult świętego Judy Tadeusza jako patrona spraw trudnych i beznadziejnych ma ciekawe podłoże historyczne, psychologiczne i legendarne. Wynika on z kilku kluczowych czynników:

1. Zbieżność imion z Judaszem Iskariotą (czynnik historyczny)
Przez wieki św. Juda Tadeusz był jednym z najmniej popularnych apostołów, a wierni rzadko zwracali się do niego w modlitwach. Powodem tego była zbieżność jego imienia z Judaszem Iskariotą – zdrajcą Jezusa.
Ludzie obawiali się modlić za wstawiennictwem apostoła o tym samym imieniu, podświadomie kojarząc je negatywnie.
Z tego powodu Juda Tadeusz stał się „zapomnianym świętym”. Z czasem jednak wierni zauważyli, że skoro nikt się do niego nie modli, to jego „pomoc” jest wolna od tłumów intencji – zaczęto więc uważać go za patrona sytuacji tak opuszczonych i zapomnianych, że nikt inny nie chciał lub nie potrafił pomóc.
2. Legenda o królu Abgarze z Edessy
Drugim istotnym źródłem jest starożytna legenda związana z uzdrowieniem króla Edessy, Abgara V.
Według podania król ten cierpiał na ciężką, nieuleczalną wówczas chorobę (często opisywaną jako trąd). Słysząc o cudach dokonywanych przez Jezusa, napisał do Niego list z prośbą o przybycie i uzdrowienie.
Jezus nie mógł przybyć osobiście, ale – według tradycji – obiecał wysłać jednego ze swoich uczniów po swoim zmartwychwstaniu. Zadanie to powierzono właśnie Judzie Tadeuszowi.
Apostoł udał się do Edessy, niosąc ze sobą chustę z wizerunkiem Chrystusa (tzw. Mandylion). Dzięki niemu dokonał uzdrowienia króla z choroby, którą medycyna uznawała za całkowicie beznadziejną. Z tego względu w ikonografii św. Juda przedstawiany jest często z wizerunkiem Jezusa na piersi.
3. Psychologia ludzkiej nadziei
Z punktu widzenia ludzkiej pobożności, tytuł „patrona spraw beznadziejnych” przyniósł mu ogromną popularność w XIX i XX wieku. Kiedy ludzie znajdowali się w sytuacjach bez wyjścia (ciężkie choroby, bankructwa, dramaty rodzinne, wojny), zaczęli masowo uciekać się do świętego, który z racji swojego dawnego „zapomnienia” musiał niejako nadrabiać lata nieobecności w modlitwach.
W ten sposób zyskał opinię potężnego orędownika, który działa tam, gdzie po ludzku nie ma już żadnej nadziei.